خنا به قلم حنانه بامیری
پارت بیست :
***
شب بود. نه آن شبی که ستاره‌ها بیدارند و صداها توی کوچه بغلت می‌کنند؛ نه. شب بی‌دریغ ساکت و گستاخ بود.
برف آن‌قدر بی‌ملاحظه می‌بارید که گاهی شک می‌کردم این اسفند سرد قصد جان شهر را دارد. نور مهتاب کم‌رنگی از لای شیشه به اتاق تنگ شفاخانه سرک می‌کشید و من روپوش سفید را از تن می‌کندم تا پالتوی مندرسم را جایگزینش کنم.
مطب امشب سوت و کور بود بود و مریض کم. انگار مردم رودبار با
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0عجب دختر سرکش و جسوری